BARBET – FRANCUSKI PIES WODNY

Jest starą i bardzo rzadką rasą psów myśliwskich, wykorzystywanych w trakcie polowań. Ich zadaniem było odnajdywanie i przynoszenie postrzałek z wody i bagien. Rasa należy do grupy psów aportujących, płochaczy i psów dowodnych, czyli do VIII grupy FCI.

Psy te są bardzo wszechstronne. Mogą się świetnie sprawdzić we wszelakich psich sportach ( agility, frisbee, dock diving) ,tropieniu, dogoterapii. Ale przede wszystkim to kudłaci, wierni towarzysze ludzi, zarówno dzieci, jak i osób starszych. Są bardzo inteligentne, szybko się uczą, łagodne, spokojne, przyjazne dla innych zwierząt i bezkonfliktowe. Kochają wodę i żadne warunki atmosferyczne nie są im straszne do spacerów i zabaw. Są to psy pełne energii i wymagają codziennej sporej dawki ruchu i zabaw. Ze względu na delikatną psychikę należy stosować wyłącznie techniki pozytywnego szkolenia. Barbety nie nadają się do trzymania w kojcu! Nie są też rasą psów stróżujących. Mają ogromna potrzebę przebywania z ludźmi – bardzo przywiązują się do swojej rodziny. “Podążać za kimś jak barbet” – to francuskie powiedzenie trafnie określa, jaki jest barbet.

Barbet to pies o rustykalnym wyglądzie i średnim wzroście. Naturalny wygląd , bez nadmiernej ingerencji groomera 🙂 – po prostu kudłaty niedźwiadek. Posiada długi i wełnisty włos z większym lub mniejszym skrętem. Obfita szata nie linieje (choć miękki podszerstek jest gubiony od ok. 8 m-ca do 2-go roku życia, podczas wymiany włosa młodzieńczego na dorosły) i nie wydziela nieprzyjemnego zapachu, nawet, gdy jest mokra. Barbecie futro wymaga regularnego czesania.

Barbety można podzielić na dwa odrębne typy: Vieux Barbet– czyli Barbet starego typu, wywodzący się ze starych francuskich linii – mniejsze, o mocnym kośćcu, kędzierzawym, naturalnie opadającym, łatwym w pielęgnacji włosie, zrównoważonym charakterze. Oraz Modern Barbet– linie oparte na wprowadzonym do rasy z fatalnym skutkiem w latach 80 ubiegłego wieku pudli – o większym wzroście, suchej i mocno skręconej szacie, trudnej w pielęgnacji.

 

 

STANDARD RASY

FCI-Standard N° 105 / 29. 03. 2006 /GB

FRANCUSKI PIES WODNY (Barbet)

Wersja polska: kwiecień 2010

POCHODZENIE : Francja

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA : 21.02.2006

UŻYTKOWOŚĆ: Pies do polowania na ptactwo wodne; podobnie jak inne psy wodne, jest więcej niż tylko aporterem: wyszukuje i wypłasza ptactwo, ukryte w zaroślach i trzcinach, i aportuje strzelone sztuki. Bardzo odporny na zimno, powinien iść do wody bez względu na pogodę.

KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 8 Aportery, płochacze, psy wodne. Sekcja 3 Psy wodne. Obowiązują próby pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Bardzo stara rasa, pospolita w całej Francji, wykorzystywana do polowań na ptactwo wodne. Opisana już w XVI wieku.

WRAŻENIE OGÓLNE: Średniej wielkości, naturalny pies o gęstej, wełnistej sierści, dającej doskonałą ochronę przez zimnem i wilgocią. Sierść tworzy brodę (po francusku barbe), stąd nazwa rasy – barbet.

WAŻNE PROPORCJE:
– Kufa nieco krótsza od czaszki.
– Długość tułowia nieco większa od wysokości w kłębie.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Opanowany, bardzo przywiązany do właściciela, towarzyski, uwielbia wodę, nawet bardzo zimną.

GŁOWA: Sierść na głowie opada aż na grzbiet nosa. Broda obfita i długa, wąsy na całej długości kufy.

MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Zaokrąglona i szeroka.
Stop: Wyraźny.

TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Duży, o dobrze rozwartych nozdrzach, czarny lub czekoladowy, w zależności od umaszczenia.
Kufa: Raczej kanciasta. Grzbiet nosa szeroki.
Wargi: Grube, dobrze pigmentowane, całkowicie zakryte długim włosem. Krawędzie warg czarne lub brązowe.
Uzębienie: Szczęki jednakowej długości. Zgryz nożycowy, mocne uzębienie, siekacze duże i równo ustawione.
Oczy: Okrągłe, pożądane ciemno brązowe. Powieki czarne lub brązowe.
Uszy: Nisko osadzone (na wysokości oczu lub niżej), długie, płaskie, porośnięty długim, sznurowatym włosem. Ułożone wzdłuż kufy uszy sięgają sierścią co najmniej 5 cm poza nos, a sama małżowina sięga dalej, niż kącik warg.

SZYJA: Krótka i mocna.

TUŁÓW: Grzbiet : Mocny i pewny. Lędźwie: Wysklepione, krótkie i mocne. Zad: Krągły, oglądany z boku jest płynny przedłużeniem lędźwi. Klatka piersiowa: Szeroka, pojemna, głęboka – sięga łokcia, zaokrąglona, ale nie beczkowata.

OGON: Lekko wzniesiony, w ruchu noszony powyżej poziomu grzbietu, nisko osadzony, z haczykiem na końcu.

KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Łopatka: Ukośna. Kąt w stawie barkowym od 110° do 115°. Ramię : Mocne, dobrze umięśnione. Przedramię: Proste, pionowe, o mocnym kośćcu, porośnięte długą sierścią.
KOŃCZYNY TYLNE: Udo: Skośnie ustawione, dobrze umięśnione. Staw skokowy: Niski, dobrze kątowany. Śródstopie: Pionowe.
ŁAPA: Duża, okrągła, mocno owłosiona.

CHODY: Swobodne, kończyny poruszają się równolegle wobec linii środkowej tułowia. Umiarkowanie długi wykrok, mocny napęd kończyn tylnych.

SKÓRA: Stosunkowo gruba.

SZATA:
SIERŚĆ: Długa, wełnista i kędzierzawa, może tworzyć sznury. Równomiernie pokrywa całe ciało, wygląda naturalnie – ta naturalność jest niezbędną cechą rasy. Modelowanie sierści dopuszczalne o tyle, o ile przydaje się psu w pracy lub ułatwia codzienne utrzymanie.
MAŚĆ: Jednolicie czarna, szara, czekoladowa, płowa, piaskowa lub biała, łaciata z mniejszymi lub większymi łatami. Dopuszczalne rozmaite odcienie płowe i jasno płowe. Pożądany jednakowy odcień na całym ciele.
WIELKOŚĆ: Wysokość w kłębie: psy: 58cm – 65cm, suki: 53cm – 61 cm Tolerancja +/- 1cm

WADY:

Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia oraz wpływu na zdrowie i dobre samopoczucie psa.

– Głowa lekka i wąska, kufa wąska i zbyt długa, cienkie wargi.
– Przodozgryz lub tyłozgryz, krzywe szczęki.
– Jasne oczy.
– Uszy osadzone wysoko (powyżej linii oka), cienkie, krótkie, wąskie.
– Szyja długa i cienka.
– Zapadnięty grzbiet.
– Lędźwie długie i słabo związane.
– Poziomy zad.
– Klatka piersiowa wąska.
– Ogon wysoko osadzony, zakręcony nad grzbietem lub leżący na grzbiecie, zbyt krótki lub z natury szczątkowy.
– Strome łopatki.
– Cienkie ramię.
– Słaby kościec kończyn przednich, pióra.
– Kończyny tylne: płaskie, słabo umięśnione uda, strome stawy skokowe, pióra, wilcze pazury. Wąska, mała, słabo owłosiona łapa.
– Cienka skóra.
– Sierść krótka, szorstka, nie dość wełnista ani lokowata.
– Maść: inna niż wymienione we wzorcu.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

– Agresja lub wyraźna lękliwość
– Psy wykazujące wyraźne wady fizyczne i/lub zaburzenia charakteru powinny być dyskwalifikowane.

N.B. Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra w pełni wyczuwalne w mosznie